Πάθος για Ποίηση___Ελένη Ιωάννου

Σύνδεσμος

«ΣυνΠοιείν» Ανθολόγιο

«ΣυνΠοιείν» Ανθολόγιο«ΣυνΠοιείν» Ανθολόγιο Ελένη Ιωάννου

ΣυνΠοιείν ebook

______________________________________________________________________________

Ελένη Ιωάννου                                                          

Λάτρης των καλών τεχνών, με τάσεις καλλιτεχνικές, από μικρή με ένα μολύβι στο ένα χέρι και ένα βιβλίο στο άλλο, θυμάμαι τον εαυτό μου, να ζωγραφίζει και να γράφει, ακούγοντας μουσική. Ρεαλίστρια με ένα δικό μου τρόπο, αν υπάρχει ρεαλισμός γιατί η ζωή που ζούμε σήμερα κινείται πλέον στα όρια του σουρεαλισμού.     

Ζω την πραγματικότητά μου μέσα από την μουσική σπουδάζοντας στο Δημοτικό Ωδείο Καβάλας, ζωγραφίζοντας και γράφοντας «ό,τι μου υπαγορεύει η συνείδηση». Εμπνέομαι από ότι βλέπω γύρω μου, από τη διάθεση της στιγμής.      Έχω βραβευθεί σε Αγγλικό διαγωνισμό ποίησης. Ποιήματά μου έχουν συμπεριληφθεί σε ποιητικές Ανθολογίες του Αγγλικού εκδοτικού οίκου Bonaltia L.T.D. & στο ανθολόγιο «ΣυνΠοιείν». Συμμετέχω στο ποιητικό λεύκωμα αφιέρωμα για τα «100 Χρόνια Ελεύθερης Καβάλας», στο ανθολόγιο Παγκόσμιας Ποίησης για την Ειρήνη & σε literary ebooks.     Ποιήματά μου επίσης φιλοξενούνται και σε αξιόλογα λογοτεχνικά περιοδικά του διαδικτύου, καθώς επίσης και σε έντυπα. Γράφω άρθρα όταν έχω διάθεση και χρόνο σε γνωστά web sites.                          

Με λένε Ελένη Ιωάννου και είμαι από την πανέμορφη Καβάλα. Στο παρελθόν μου έχω σπουδάσει Fashion Design , Interior Design και Make up Artist σε ιδιωτικές σχολές της Αθήνας. Παρακολούθησα για δύο χρόνια μαθήματα ζωγραφικής και αρχιτεκτονικής.      Έχω στο ενεργητικό μου ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής και την εκπομπή ποικίλης ύλης «ENA STYLE» στο τοπικό κανάλι «Ena Channel» ως τηλεοπτική παραγωγός και παρουσιάστρια.    Έχω παρακολουθήσει σεμινάρια θεάτρου και είμαι μέλος του «Θεάτρου Πολιτών Καβάλας». Τραγουδώ σε χορωδίες της πόλης μου. Νοιώθω τυχερή γιατί μπορώ ακόμη και στο παρόν μου  να σπουδάζω μουσική και προσπαθώ να περνάω όσο καλύτερα μπορώ. Εξάλλου η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή.

Πάθος για ποίηση ___Ελένη Ιωάννου                                  

Ό,τι μου υπαγορεύει η συνείδηση…

ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ___ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ___________________________________________________________________________________

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΡΙΝΥΩΝ
Μυημένη
σ’ αυτό που σώζεται
από  της μνήμης το λαβύρινθο,
και τα μυστήρια της καρδιάς
μυστικιστική μου λατρεία, σε ΕΣΕΝΑ.
Ότι δικό σου ιερό,
ότι δικό σου αγαπημένο,
πως να ξεχάσω; όταν εσύ υπάρχεις;
ποιος με τιμωρεί;
ποιες-με καταδιώκουν-Ερινύες;
Κατάρα…
Όποιος ψεύτικο όρκο αγάπης έχει ορκιστεί,
στο αίμα των δακρύων του θα πνίξει το απροσδιόριστο,
το συνυφασμένο με τον έρωτα συναίσθημα…
τη νύχτα ευνουχισμένος θα συναντά
την οργή της Αληκτούς και τη μανία,
της Μέγαιρας το μίσος και τον φθόνο,
την εκδίκηση της χθόνιας Τισιφόνης.
Μόνος με τον ανθρωπομορφισμό θα πολεμά
και πάντα κενός από αγάπη θα ‘ναι.
ΑΝΑΜΟΝΗ
Νεκρές οι λέξεις
από την απουσία,
τα χείλη σφαλισμένα
αέναη η σιωπή
 φωνάζει μέσα μου
με διαλύει, ανελέητα
σκορπίζει το είναι μου.
Από τη σκόνη της ύλης
ακινητοποιημένη στο χρόνο
μοναδική αλήθεια της ύπαρξής μου
τον ερχομό σου αναμένω.
ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ
Νυχτερινός περίπατος στ’ άδυτα της ψυχής μου.
Αφουγκράζομαι τους ψιθύρους των αναμνήσεων
διακρίνω το λυχνάρι της αναμονής στο βάθος
αφήνω το σκότος, γυρίζω πίσω,
πορεύομαι στο φως.
Είναι απύθμενα, ανεξερεύνητα τα όρια
και θα ματώσω τις μνήμες μου.
Ξαναγυρίζω στους ώριμους ορίζοντες της ζωής
να ρίξω τα πέταλα των ανθέων μου
στις φυλλωσιές του υπάρχοντος κόσμου.
ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
Μην ουρλιάζεις…
Θα σ’ ακούσουν οι νεκροί
και θα ξυπνήσουν
από τον μακάβριο ύπνο τους.
Και είναι άδικο
να έρθουν σ’ ένα κόσμο νικημένο
από τη ματαιοδοξία της αθανασίας.
ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ
Ερέβη και λάμψεις, σκοτάδια της ψυχής
σιωπές και βάθη της νύχτας
υποκλιθείτε στη φθινοπωρινή αποσύνθεση.
Μέσα της κρύβεται η ζωή.
Μέσα στο χάος είναι η Γαία
το φως τ’ ουρανού, ο έρωτας, η μέρα.
Υπάρχει η ελπίδα της αναγέννησης.
Δείτε το φως μες στην σπηλιά της Σκύλλας
όχι μόνο τα πεσμένα σάπια φύλλα στους θρόνους
της Περσεφόνης και του Πλούτωνα.
Απ’ το μηδέν προέρχεται το παν.
ΕΛΛΑΔΑ
Τι είναι Ελλάδα;
Ένα κομμάτι πέτρας λαξεμένο,
Μια πινελιά γαλάζιο τ’ ουρανού,
υγρή, βαθιά, μπλε θάλασσα
κι ένα φεγγάρι να την κοιτά
και να τη ραίνει ασήμι.
ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ
Καβάφη, Ελύτη, Σεφέρη, Σικελιανέ, Παλαμά,
όσοι παρευρίσκεστε και ρεμβάζετε
στους κυανούς κήπους του Παραδείσου
στείλτε τα ποιήματα των ουρανών
στις μνήμες των ανθρώπων
που απολιθώθηκαν
στην αλλοτρίωση των ημερών
στου χρόνου το αδυσώπητο πέρασμα.
Να ξυπνήσουν οι μνήμες
να βγουν από το λαβύρινθο
ταξιδεύοντας  με την ποίηση των Θεών
σε κόσμους συναισθημάτων,
σκέψεων, εικόνων και αγάπης,
ξεχνώντας τα μίζερα πάθη
που τους οδηγούν στο απύθμενο πηγάδι της λήθης.
ΑΝΘΙΖΩ
Ανθίζω κάθε ξημέρωμα
στο μπλε τ’ ουρανού
στην ανάσα της μέρας.
Κλείνω το άνθος μου
στο μπλε της νύχτας
στην πνοή των αστεριών.
Πνίγω τους φόβους μου
στο μπλε της θάλασσας
στο φως του φεγγαριού.
Αναδύομαι τη χαραυγή
μ’ ένα καινούριο άνθος
στο στόμα που σε φιλά.
ΣΚΑΙΟΤΗΤΑ
Βιάζεται η ηρεμία της ψυχής.
Το μίσος των ανθρώπων
αλυχτά στη σκαιότητα
ενός απάνθρωπου εγωισμού.
Ανθρωπότητα-κενότητα.
ΦΩΣ
Εξαγνισμένες οι ψυχές πετούν στους ουρανούς.
Τις ραίνουν της χαραυγής τα ροδοπέταλα.
Τις οδηγεί το Φως στην πορεία της αιώνιας ζωής
ΕΣΥ ΕΓΩ
Εσύ που εντός μου κατοικείς
υπαρκτό κι ανύπαρκτο Εγώ
σχεδόν σαν μια σκέψη
μεταβάλλεσαι περιστασιακά
εκ των προτέρων
και εξίσου περιστασιακά
εξαφανίζεσαι
για να επανεμφανιστείς
μεταμορφωμένο σε ύλη
εκ των υστέρων.
Η διαδρομή του μηδενός
μεταμφιεσμένη σε αριθμούς,
παρεξηγημένη  ταυτότητα,
πορεία ταξιδευτή μέσα στο χρόνο…
Εσύ Εγώ,
αφουγκράσου το πιθανό
νοιώσε τον παλμό
αφυπνίσου
και ετοιμάσου  για ένα πόλεμο
δίχως προηγούμενο.
Η ισχύς σου φθίνει
στους αιώνες που έρχονται…
ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΣ ΑΧΟΣ
 
Στα χρυσά στάχυα του καλοκαιριού
αφήνω τα σκονισμένα πέπλα της θλίψης
ν’ αναμειχθούν με τα γκρίζα σύννεφα
του φθινοπώρου που έρχεται.
Στου ουρανού την απόχρωση
φθίνει το μουντό γαλάζιο,
τα φυλλοβόλα δέντρα
ξεπροβοδίζουν τα πεσμένα φύλλα τους
στις σκεπές των σπιτιών,
στα πεζοδρόμια των δρόμων,
στων μελαγχολικών καρδιών το συναπάντημα.
Τα πρωτοβρόχια μουσκεύουν το διψασμένο χώμα
μουσκεύουν τα όνειρα,
τα ταράζουν, τα ξυπνούν
να νοιώσουν τη δροσιά της άχλης
που βγαίνει από τη ζεστή αγκαλιά της φύσης
να μυρίσουν τ’ αρώματά της
να δουν τις αποχρώσεις
του υποκυάνου και του πορτοκαλόχρου
πριν ξαναπέσουν στη λήθη.
Φθινοπωρινός αχός τ’ αγέρι
παίζει τα κλειδοκύμβαλα
στα θροΐζοντα φύλλα της καρδιάς.
Χορεύει η γη το χορό της συγκομιδής.
Διασπώνται τα ζωντανά χρώματα
και το φθινόπωρο αποκαλύπτει
τη φθίνουσα πορεία του
προς το Χειμωνιάτικο τοπίο.
__________________________________________________________________________________ 
Πάθος για ποίηση___Ελένη Ιωάννου
Ό,τι μου υπαγορεύει η συνείδηση
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s